Μικρόβια στη Θάλασσα: Τι Κολλάμε Πραγματικά και τι Είναι Μύθος.
 |
| Η σωστή πρόληψη μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε το κολύμπι με ασφάλεια. |
Βακτήρια, Ιοί και Παράσιτα: Τι Μπορεί να «Κολλήσουμε» στη Θάλασσα και τι Είναι Μύθος
Το καλοκαιρινό κολύμπι στη θάλασσα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις, ωστόσο η ιατρική κοινότητα υπενθυμίζει ότι το θαλασσινό νερό δεν είναι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον [1.1]. Μέσα στο νερό επιβιώνουν διάφοροι μικροοργανισμοί, όπως βακτήρια, ιοί και παράσιτα, οι οποίοι υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορούν να προκαλέσουν λοιμώξεις στον ανθρώπινο οργανισμό [1.1]. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από το αμερικανικό CDC, οι πιο συχνές παθήσεις που σχετίζονται με την κολύμβηση αφορούν το γαστρεντερικό σύστημα, το δέρμα και τα αυτιά μας [1.1].
Ο κίνδυνος να νοσήσει κανείς εξαρτάται άμεσα από τη λεγόμενη μολυσματική δόση (infectious dose), δηλαδή την ποιότητα του νερού και την πυκνότητα των μικροοργανισμών ανά χιλιοστόλιτρο [1.1]. Μια μικρή, τυχαία γουλιά καθαρού θαλασσινού νερού σπάνια θα προκαλέσει πρόβλημα, καθώς το
ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι προετοιμασμένο [1.1]. Αντίθετα, η κολύμβηση κοντά σε εκβολές αγωγών, λιμάνια ή σε παραλίες όπου υπάρχει ρητή απαγόρευση αυξάνει κατακόρυφα τις πιθανότητες έκθεσης σε παθογόνα [1.1].Γαστρεντερίτιδα από το Νερό και οι Κύριοι Ένοχοι
Πώς παράσιτα και ιοί επιβιώνουν στο αλμυρό νερό
Η κατάποση μολυσμένου νερού είναι ο συνηθέστερος τρόπος εμφάνισης οξείας γαστρεντερίτιδας μετά την παραλία [1.1]. Το CDC καταγράφει συγκεκριμένους μικροοργανισμούς που αντέχουν στην αλατότητα του νερού, όπως το παράσιτο Cryptosporidium (προκαλεί κρυπτοσποριδίωση) και το παράσιτο Giardia [1.1]. Αυτά τα παράσιτα διαθέτουν σκληρά εξωτερικά τοιχώματα που τα προστατεύουν για ημέρες στο περιβάλλον.
Επιπλέον, βακτήρια όπως η Shigella και παθογόνα στελέχη του κολοβακτηριδίου (E. coli), καθώς και ο εξαιρετικά μεταδοτικός νοροϊός (Norovirus), αποτελούν συχνές αιτίες για εμετούς, διάρροιες και στομαχικές διαταραχές [1.1]. Η καλύτερη άμυνα είναι η απλή πρόληψη: αποφεύγουμε τις βουτιές με ανοιχτό το στόμα και επιτηρούμε στενά τα μικρά παιδιά, τα οποία τείνουν να καταπίνουν μεγάλες ποσότητες νερού κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Εξωτερική Ωτίτιδα: Το «Αυτί του Κολυμβητή»
Πώς η παγιδευμένη υγρασία διασπά τον προστατευτικό φραγμό του αυτιού
Ένα από τα πιο ενοχλητικά προβλήματα του καλοκαιριού είναι η εξωτερική ωτίτιδα, γνωστή στην ιατρική βιβλιογραφία και ως «αυτί του κολυμβητή» [1.1]. Όταν κολυμπάμε συνεχώς, ποσότητες νερού εγκλωβίζονται στον έξω ακουστικό πόρο [1.1]. Αυτή η παρατεταμένη υγρασία μαλακώνει το δέρμα του αυτιού και αλλοιώνει τη φυσιολογική κυψελίδα (το κερί), η οποία λειτουργεί ως προστατευτικός φραγμός ενάντια στα μικρόβια.
Χωρίς αυτή την προστασία, το περιβάλλον γίνεται ιδανικό για την ανάπτυξη βακτηρίων [1.1]. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν έντονο πόνο (ειδικά όταν τραβάμε τον λοβό του αυτιού), φαγούρα, κοκκινίλα και εκκρίσεις υγρού [1.1]. Για την πρόληψη, το CDC συνιστά σχολαστικό στέγνωμα των αυτιών με μια καθαρή πετσέτα μετά το μπάνιο, ενώ απαγορεύεται αυστηρά η χρήση μπατονέτας, καθώς σπρώχνει την υγρασία και τα μικρόβια πιο βαθιά, τραυματίζοντας τον πόρο [1.1].
Διαβάστε επίσης: Διατροφικό Στρες: Πώς η Κόπωση Αποφάσεων Σαμποτάρει τη Δίαιτα
Το Επικίνδυνο Βακτήριο Vibrio και οι Ανοιχτές Πληγές
Η προειδοποίηση του ECDC για τις υψηλές θερμοκρασίες των υδάτων
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται αν σκοπεύετε να κολυμπήσετε έχοντας ανοιχτές πληγές, πρόσφατα piercing, τατουάζ, κοψίματα ή εκδορές [1.1]. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC) εξέδωσε επίσημη προειδοποίηση για τα βακτήρια του γένους Vibrio (όπως το Vibrio vulnificus) [1.1]. Αυτά τα μικρόβια υπάρχουν φυσιολογικά στα παράκτια νερά, όμως οι υψηλές θερμοκρασίες της θάλασσας λόγω της κλιματικής αλλαγής ευνοούν τον ραγδαίο πολλαπλασιασμό τους [1.1].
Αν μια ανοιχτή πληγή έρθει σε επαφή με μολυσμένο θαλασσινό νερό, το βακτήριο μπορεί να εισχωρήσει, προκαλώντας σοβαρή δερματική λοίμωξη με έντονο πρήξιμο, πόνο και φουσκάλες [1.1]. Σε ευπαθείς ομάδες ή ανοσοκατεσταλμένα άτομα, η λοίμωξη αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε απειλητική για τη ζωή νεκρωτική φασκιίτιδα. Το ECDC συμβουλεύει όσους έχουν τραύματα να αποφεύγουν το κολύμπι ή να καλύπτουν πλήρως την περιοχή με ειδικά, 100% αδιάβροχα επιθέματα [1.1].
Καταρρίπτοντας τους Μύθους της Παραλίας
Το θαλασσινό νερό δεν απολυμαίνει τις πληγές
Ένας από τους πιο διαδεδομένους και επικίνδυνους μύθους είναι ότι «η θάλασσα καθαρίζει και κλείνει τις πληγές λόγω του αλατιού» [1.1]. Στην πραγματικότητα, το αλάτι δεν καθιστά το νερό αποστειρωμένο [1.1]. Η έκθεση ενός τραύματος στη θάλασσα αυξάνει τον κίνδυνο επιμόλυνσης από παθογόνα, γι' αυτό μετά από κάθε επαφή πληγής με θαλασσινό νερό επιβάλλεται το άμεσο και σχολαστικό ξέπλυμα με καθαρό, τρεχούμενο γλυκό νερό και σαπούνι [1.1].
Ένας δεύτερος μύθος είναι ότι κάθε δερματικό εξάνθημα μετά το κολύμπι σημαίνει ότι «κολλήσαμε» κάτι από κάποιον άλλον λουόμενο [1.1]. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «φαγούρα του κολυμβητή» (Cercarial Dermatitis), η οποία αποτελεί αλλεργική αντίδραση του δέρματος σε μικροσκοπικά παράσιτα που απελευθερώνονται από τα σαλιγκάρια του νερού και μεταφέρονται από τα πτηνά [1.1]. Αν και εμφανίζεται συχνότερα σε λίμνες, μπορεί να παρατηρηθεί και σε αλμυρά νερά, προκαλώντας έντονη φαγούρα και σπυράκια, όμως δεν μεταδίδεται σε καμία περίπτωση από άνθρωπο σε άνθρωπο [1.1].
Οι πληροφορίες που παρέχονται στο παρόν άρθρο έχουν αποκλειστικά ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν, σε καμία περίπτωση, ιατρική συμβουλή, διάγνωση ή οδηγία θεραπείας. Εάν μετά τις καλοκαιρινές σας βουτιές εμφανίσετε επίμονα συμπτώματα όπως διάρροια, πυρετό, έντονο πόνο στο αυτί ή φλεγμονή σε κάποια πληγή, επικοινωνήστε άμεσα με τον προσωπικό σας γιατρό ή έναν εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας. Ποτέ μην αγνοείτε τις επίσημες προειδοποιήσεις των αρχών για την ποιότητα των υδάτων στις παραλίες.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου